|
دائره المعارف بدن انسان 
| ||
|
درمان های مکمل ام اس: داروهایی که برای درمان علائم و جلوگیری از پیشرفت بیماری ام اس استفاده می شوند در اکثر موارد تنها نوع درمان مورد نیاز نمی باشند. بسیاری ازبیماران همچنین به فیزیوتراپی ، کاردرمانی ، گفتاردرمانی و مشاوره روانپزشکی نیاز دارند. - فیزیوتراپی: از فیزیوتراپی برای به دست آوردن عملکرد اولیه عضلات استفاده می شود. انجام بعضی تمرینات ورزشی و استفاده از تحریکات الکتریکی برای افزایش قدرت و توانایی حرکات در این موارد توصیه می گردد. - کاردرمانی: در کاردرمانی به بیمار کمک می شود که مشکلات موجود در انجام کارهای روزمره اش را به نحو مناسبی اصلاح نماید. به عنوان مثال به بیمار توصیه می شود که از وسایل خاصی مثل وسیله گرفتن مداد ، شانه یا برس های مخصوص استفاده نماید. همچنین گاهی اوقات درمانگر به خانواده بیمار توصیه می کند که با ایجاد تغییراتی در خانه یا محل کار بیمار به وی کمک کنند تا راحت تر زندگی کند. بسیاری از بیماران مبتلا به ام اس که دچار سرگیجه و یا ضعف هستند نیاز به استفاده از توالت های مخصوص ، میله های مخصوص گرفتن و ریل های محافظ در حمام دارند. - گفتاردرمانی: بسیاری از بیماران مبتلا به ام اس نیاز به گفتار درمانی دارند زیرا اختلال در صحبت کردن طبیعی آنها باعث می شود که کلماتی که به کار می بردند نامفهوم بوده و یا اینکه فاصله بین کلمات طولانی شده و بریده بریده حرف بزنند. متخصصین گفتار درمانی مشکل خاص هر بیمار را ارزیابی نموده و به او کمک می نمایند تا یاد بگیرند طوری حرف بزند که فهمیدن آن راحت تر باشد. همچنین برخی از تمرینات گفتاردرمانی برای بیمارانی که مشکل بلع دارند نیز سودمند است. به غیر از احتمال از دست دادن شغل به خاطر محدودیت های حرکتی که دراین بیماری وجود دارد، بیماران مبتلا به ام اس مجبورهستند که تغییرات زیادی را درنحوه زندگی خود ایجاد کنند. بسیاری از افراد وقتی تشخیص داده شده که مبتلا به ام اس هستند ، دست از فعالیت های روزمره و طبیعی خود برمی دارند درحالیکه متخصصین معتقدند که ایجاد روحیه مثبت ، انجام فعالیت های ورزشی منظم درهوای خنک و تقویت ارتباطات شخصی بیمار با افراد خانواده و دوستانش می توانند عوامل مهمی درکنارآمدن با بیماری و سبب ایجاد وضعیت بهتر در زندگی بیمار باشند. اگر فردی تشخیص ام اس روی او گذاشته شد ، در قدم اول و مهمترین مورد حمایت خوب خانواده ، دوستان و اعضای تیم درمانی از وی می باشد تا او خود را تنها احساس نکند. البته نکاتی را هم خود بیمار مبتلا به ام اس باید رعایت کند از جمله استفاده از یک روش صحیح و سالم برای زندگی ، مصرف منظم داروهای تجویز شده ، برنامه منظم برای فعالیت فیزیکی و ورزش ، داشتن استراحت به میزان کافی که می تواند فرد را به وضعیت بهتری از سلامت رهنمون کند. همچنین کاهش سطوح استرس فرد بیمار می تواند در کاهش علائم وی موثر باشد. همچنین اجتناب از فعالیت زیاد در محیط های بیرون خصوصا در هوای زیاد گرم که می تواند باعث تشدید بیماری شود ، لازم است. حمام سونا ، وان حاوی آب خیلی گرم ، دوش با آب گرم گرفتن همگی می توانند باعث بدتر شدن علائم شوند که پرهیز از آنها مفید به نظر می رسد. بی رمقی و ام اس: رویکرد درمانی خاص با توجه به منابع موجود بین درمان گرها . تجربه درمانگر ، رجحان شخصی درمانگر و بیمار متفاوت است. درمان به اشکال مختلف می تواند پیشنهاد شود چه برای بیماران بستری چه برای بیماران سرپایی و چه تمرین های جمعی. چنین انعطاف پذیری بسیار ضروری است زیرا هر بیمار خاص و یکه است(کمتر دو بیمار کاملا مشابه وجود دارند) و نیازهایشان نیز همواره در حال تغییر می باشد. - به کار بردن الگوهای حرکتی که باعث ایجاد عدم تقارن نشود یا باعث افزایش سفتی و گرفتگی عضله ها نگردد. - مشارکت در انجام تمرین های هوازی - استفاده صحیح از تجهیزات - تشخیص جامع نیازهای فیزیکی ، تمرکز روی وضعیت و حرکت - تسهیل انجام وظایف به طور مستقل - ارائه ی مجموعه آموزشهایی در ارتباط با موضوعات: تمرین های هوازی ، حرکت و انجام امور و چگونگی حرکت به گونه ای که کمتر بیمار دچار سقوط شود. - جلوگیری از بغرنج تر شدن وضعیت بیمار مانند در تنگا و فشار قرار گرفتن ، کوتاه شدن عضله ها و تاندون بافت ها. - دستیابی به بهترین وضعیت تندرستی فیزیکی ، عمومی. بی رمقی محدود کننده زندگی 85 درصد از بیماران مبتلا به ام اس است. جدی تلقی کردن بی رمقی در ام اس ضروری بوده و بایستی به دقت با آن برخورد شود. بی رمقی ناشی از ام اس برای هر کس متفاوت است ، برای برخی بی رمقی ناشی از ام اس به مفهوم از توان افتادن است در حالی که در دیگری شدت پیدا نمودن علائم مانند مشکلات در بینایی ، اشکال در تمرکز ، حافظه ، تحرک و گرفتگی عضلات می تواند باشد. بی رمقی انجام امور روزانه را مشکل تر می نماید. بی رمقی اولیه مستقیما ناشی از ضایعه ی وارده به سیستم اعصاب مرکزی است. پاسخ بدن نسبت به ضایعه به وجود آمده ، کم کردن واکنش و درنتیجه ایجاد بی رمقی است. بیماران مبتلا به ام اس انواع مختلفی از بی رمقی را به شرح زیر تجربه می کنند: بی رمقی می تواند ناشی از سایر عواملی که ضرورتا مربوط به ام اس نیستند باشد مانند : مدیریت بی رمقی ناشی از ام اس مستلزم رویکردی هم آهنگ شده است که مشارکت فعال خانواده ، همکاران و متخصصان بهداشت را می طلبد. شاید احساس کنید که روابط شخصیتان به دلیل عدم شناخت اطرافیان از تاثیر بی رمقی بر شما تحت تاثیر قرار گرفته است. مدیریت بی رمقی از نوع اولیه احتمالا همراه با استفاده از دارو است. تلاش زیادی باید صورت گیرد تا مناسب ترین دارو و اندازه ی آن برای شما پیدا شود. از آنجایی که بی رمقی ناشی از ام اس به دلیل ایجاد ضایعه در اعصاب است استفاده از داروی ضد بی رمقی موثر نیست. تغییر در عادات روزمره می تواند در مدیریت بی رمقی به شما کمک نماید. این تغییرات در بهترین شکل خود به وسیله ی کمک گرفتن از متخصصین کاردرمانی ، فیزیوتراپیست ها ، پزشکان عمومی و متخصصان مغز و اعصاب و پرستاران ام اس صورت می گیرد. وظیفه کاردرمانی تطبیق و تنظیم انجام کارها و تدابیر یکپارچه سازی فعالیت ها بگونه ای است که بیشترین حجم فعالیت با صرف انرژی کمتر صورت گیرد(در واقع افزایش اثر بخشی انرژی صرف شده را کاردرمانی گویند). فیزیوتراپی کمک می کند تا عضلات تقویت شده قدرمند شوند همچنین فیزیوتراپی به وانهادگی(relaxation) کمک می نماید که منجر به افزایش حرکات مفاصل و تقویت گردش خون می گردد. فیزیوتراپ می تواند تمرین های هوازی را برای شما برنامه ریزی نماید.
ادامه مطلب [ ۱۳٩٠/٥/۱۸ ] [ ۱٢:٥٧ ب.ظ ] [ دکتر امیرحسین اسماعیلی ]
|
درباره وبلاگ  پزشک عمومی- (انتشار مطالب وبلاگ ممنوع است)
امکانات وب  
| |
| [ طراحی : ایران اسکین ] [ Weblog Themes By : iran skin ] | ||
