پاراپلژی و تتراپلژی

Tetraplegia , Paraplegia

فهرست مندرجات:

پارپلژی و تتراپلژی

زخم فشار(زخم بستر)

اسپاستیسیتی

کنترل دستگاه ادراری در بیماران ضایعه نخاعی

پاراپلژی و تتراپلژی:

پاراپلژی اشاره به آسیب نخاعی زیر سطح T1 دارد. معمولا این نوع از آسیب منجر به ضعف و تغییرات حسی در تنه ، پاها می شود. افراد گرفتار پاراپلژی دچار آسیب به طناب نخاعی عصب توراسیک T2 تا پایین عصب خاجی  S5 می باشند.

تتراپلژی اشاره به آسیب طناب نخاعی در سطح نخاعی T1 یا بالاتر دارد. معمولا تتراپلژی منجر به تغییرات ضعف یا حسی دست ها و پاها می گردد. در گذشته پزشکان این نوع از آسیب را به صورت کوادری پلژی اشاره می نمودند.

به فردی پاراپلژیک گفته می ‌شود که عملکرد حسی و حرکتی در تنه و یا اندام تحتانی خود را از دست داده باشد. این نوع آسیب در اثر صدمه به نخاع در ناحیه سینه ، کمر یا خاجی ایجاد می ‌شود. بسته به اینکه آسیب در کجا اتفاق بیفتد کنترل بخش های خاصی از بدن از دست می‌ رود. هر چه محل صدمه بالاتر باشد عملکرد حسی و عضلانی نسبت به کسی که گرفتار آسیب ناحیه خاجی شده ، بیشتر از دست می رود.

وقتی آسیب در ناحیه گردن اتفاق بیفتد فرد کنترل عملکرد حسی و حرکتی اندام فوقانی ، تنه و اندام تحتانی را از دست می ‌دهد. به این حالت تتراپلژی می‌گویند. 

تصادفات رانندگی و سوانح ورزشی بیشترین موارد پاراپلژی را ایجاد می کنند. سقوط از بلندی و ارتفاع نیز از علل اصلی آسیب نخاعی می باشند. بعد از یک سانحه ، مراقبت شدیدی در مورد تصاف دیدگان در صورت مشکوک بودن به داشتن ضایعه نخاعی بایستی اعمال گردد ، اگر فرد آسیب دیده به درستی جابجا نشود ممکن است به آسیب اضافی در نخاع گرفتار شود. بنابراین ، فرد مبتلا به آسیب در ناحیه ی گردن و کمر نبایستی جز توسط پرسنل پزشکی آموزش دیده جابجا شود. مراقبت ناصحیح می تواند شرایط پاراپلژی موقت را به پاراپلژی دائمی تبدیل کند. همچنین می تواند پاراپلژی را به کوادری پلژی تبدیل نماید.

پاراپلژی می تواند در اثر بیماری های مختلفی از جمله اسکولیوز یا خمیدگی ستون فقرات ، اسپینابیفیدا ، عیب مادرزادی و تومور نیز ایجاد شود. گاهی مواقع ، فلج به واسطه بیماری حالت موقتی دارد و زمانی که بیماری برطرف شود فلج نیز برطرف می گردد. با اینحال ، شرایط بیماری معمولا دائمی است زیرا سلول های عصبی در نخاع نمی توانند جایگزین یا بازسازی گردند. افرادی که دچار فلج پاراپلژی می شوند به فیزیوتراپی و کاردرمانی همچنین مشاوره ی فیزیولوژیکی برای کمک در ناتوانی های خود و بازگشت به فعالیت نرمال احتیاج دارند.